Articles

RSS
  • 10 Days Off – Dag 6: Dubstepdag

    26 jui. 2010, 19h14m

    (Volledige artikel, met foto's en links, op Gent Blogt: 10 Days Off: dag 6: Dubstepdag)

    Dubstep? Er zijn veel definities van deze tak van elektronische muziek: het wordt het nieuwe jungle, drum’n bass of garage genoemd - bekijk vooral de DBstep documentaire voor gegoochel met genres. Definities tot daar gelaten: dubstep is niet nieuw, maar sinds kort is het genre meer en meer mainstream en heeft het veel varianten. Vandaar dat 10daysoff er een volledige avond aan wijdde waar behoorlijk wat volk op afkwam.

    Kastor & Dice, twee Belgische dubsteppioniers, mochten openen. Ze speelden in de DJ Booth, die niet op het podium stond maar op een tussenverdiep voor het podium. Zo staan de DJ’s tussen het volk, tussen de fans. Je merkt dat dat het contact ten goede komt, maar échte connectie met het publiek was er nog niet. Beide DJ’s hadden er lol in, er werd gedanst maar de vonk sloeg niet helemaal over. Ik vermoed dat er nog wat Red Bulls gedronken moesten worden.

    Het Londense duo Mount Kimbie stond op het podium, achter een laptop, maar ook met gitaar en drum. Samples werden live opgenomen en in de set verwerkt. Het verschil met het vorige duo kon haast niet groter zijn: Mount Kimbie bouwde gestaag een sfeer op die langzaam naar een hypnotiserende climax ging. Het publiek aarzelde maar ging mee in de vreemde trip van Dominic Maker and Kai Campos. Een zalige en bewonderenswaardige set.


    [+] [+]

    Vervolgens mijn date van de avond: Joy Orbison. De Brit wordt de laatste tijd gehypet en ik had verwacht dat hij dat kon waarmaken. Helaas voor ons beiden was het een middelmatige set die nooit echt kon opstijgen.

    [+]

    Ik heb het 15 minuten gegeven en ben dan maar wat gaan rondlopen in de buurt om mijn oren en hoofd wat rust te gunnen. Over oren gesproken; mijn tip voor 10daysoff: neem een stuk van twee euro mee. Aan de ingang staat een kauwgomballenautomaat dat je in ruil voor dat muntstuk een stuk van één euro en twee oordoppen geeft. Bescherm uw oren menschen. De decibels voel je tot diep in je buik.

    Terug in de zaal was Beni Uthman of Benga de massa aan het opzwepen als een volleerde hogepriester.

    [+]

    "When I say ‘DJ’, you say ‘Benga’" "DJ" "BENGA!" scandeerde de zweterige massa. Armen in lucht, schudden met dat hoofd en trekken met het bekken. Dansen op dubstep, het is geen sinecure. Aan het einde van de hoogmis wierp Benga zich tussen de gelovigen. Hij werd, zoals het een dubstepheld betaamd, op handen gedragen.

    [+] [+]

    Je kunt de meeste sets van 10daysoff nabeluisteren op hun Soundcloud account of op Studio Brussel.


    Thu 22 Jul – 10 Days Off - Day 6
  • Boomtown – Isbells: Ooooo-oooo-oooo-oooo. Ooo-ooo-o.

    26 jui. 2010, 19h10m

    (Volledige post op Gent Blogt: Boomtown: isbells: ooooo-oooo-oooo-oooo-ooo-ooo-o)

    U kent hen ondertussen wel: die van Isbells. Hun gelijknamige debuutplaat dateert van eind 2009 en de singles ‘Reunite‘ en ‘As Long As It Takes’ hebben u vast al kippenvel bezorgd. Frontman Gaëtan Vandewoude kan teren op heel wat ervaring (Soon, Ellroy) en dat hoorde je gisteren in de Handelsbeurs.

    [+]

    De groep opende zijn set zonder poespas met "B.B. Chevelle", een naakt nummer dat draait rond de essentie: stem, tekst en snaar. De toon was gezet: het gaat om de muziek. ‘Without A Doubt’ volgde in dezelfde pas: sober en strak (al beweren kwatongen het tegendeel).


    "Aaa-aaa-aah, I better run ’cause I don’t know if we will make it through this one." Het publiek kan Reunite ondertussen al meelippen. Het publiek bestaat trouwens voornamelijk uit meisjes van 22 jaar (ik heb het gevraagd). Frontman zijn van een band doet wonderen voor je sex-appeal. Tot spijt van wie het benijdt is Vandewoude sinds een maand echter vader, en dat voor de tweede keer. Hij draagt hun volgende nummer, een kersverse lullaby, dan ook op aan die kersverse zoon. Wilco of Winko. Ik neem aan dat ik de enige was die Winkel had verstaan.

    [+] [+] [+] [+]

    Na nog wat vers materiaal, dat steeds in de lijn ligt van hun herkenbaar repertoire, pakt de groep uit met ‘As Long As It Takes’, in een lagere toonaard gezongen. Het valt me plots op dat ze wel erg vaak "Ooooo-oooo-oooo-ooo" zingen. Na ‘Dreamer’ en ‘Time’s Ticking’ is het tijd voor het laatste nummer, een nummer waar ik de titel van gemist heb. Het ging vaak van "Papapapapapapa". Niet dat ik dit geen goed concert vind, verre van: het vakmanschap van alle bandleden hoor je doorheen de volledige set, maar ik mis wat variatie. Het publiek krijgt echter wat het vraagt: meer.

    Isbells sluit af met het uiterst breekbare ‘Maybe’. Het lijkt haast onmogelijk, maar de sfeer wordt nog intiemer. Je durft haast geen adem te halen. Na de laatste noot wordt de stilte doorbroken door een hartelijk applaus. "Isbells maakt akoestische singer-songwriter indie folk," hoor ik soms. Isbells maakt vooral muziek om te koesteren…

    [+] [+] [+] [+] [+]

    Tue 20 Jul – Boomtown
  • 10 Days On. 10 Days Off.

    26 jui. 2010, 19h09m

    (Volledige post op Gent Blogt: 10 Days On. 10 Days Off. )

    We waren laat op 10 Days Off. Een beetje té laat om het beste van de avond mee te pikken wat mij betreft: Hermanos Inglesos. De concertzaal zat nog maar halfvol maar er werd gedanst, gegrooved en de broertjes Engels werkten naar een muzikale climax toe. Tiany Kiriloff, de vrouw van Didier ‘Inglesos’, shook haar groove thang en de sfeer zat goed. Positieve vibes, ik heb dat graag.

    Climaxen, dat heb ik ook graag: hoe creëer je een spanningsboog waardoor je de zaal aan het einde een oorgasme bezorgt. artist]Hermanos Inglesos warmde de zaal alvast lekker op en joeg de – op gejuich onthaalde – Beastie Boys classic "Sabotage" door de boxen net voor het Deense duo Fagget Fairys overnam. Het had een voorspel van jewelste kunnen zijn, maar zo werkt dat niet bij 10 Days Off, het is geen fuif, het zijn aparte DJ-sets. De boog zit in een set van één à twee uur en dan begint de opbouw van voor af aan. De Fairys namen die fakkel over, om hem vervolgens te doven: ze stelden voor traag te beginnen en zo hun weg naar een climax op te bouwen.

    Daar sta je dan, vol goesting om verder te dansen, shaken, grinden en springen, maar je moet de DJ’s de tijd geven vooral hún ding te doen. Dat was in dit geval: DJ Sensimilla die dubstep-en grimeplaatjes aan elkaar reeg waar MC Ena overheen zong. Geeuw. Hoe maken we dit spannend, moeten ze gedacht hebben? Wel, de Fagget Fairys zijn vooral bekend van hun hitje ‘Feed the Horse‘ (niet zo gecodeerde codetaal voor een seksuele activiteit) en voor hun lesbisch-zijn. Combineer dat met een publiek dat voor de helft uit histige tieners bestaat en u snapt dat toen beide dames elkaar heftig stonden binnen te draaien de zaal plat ging. Tot twee keer toe. Te triest voor woorden.

    [+]

    Hoe Shameboy hier een waardige set op kon laten volgen weet ik niet, want toen was ik al naar buiten gevlucht. Een paar drankjes konden de bittere nasmaak echter niet wegspoelen en ik heb dan ook Jesse Rose en Boemklatsch aan me voorbij laten gaan. Jammer. Mocht u dat willen, dan kan u zelf luisteren of het wat was.

    [+] [+]

    Ik had duidelijk meer verwacht van 10 Days Off: meer kwaliteit, meer sfeer, meer momenten waarop er niets anders is dan jij, de muziek en je lichaam dat staat te bewegen. De euforie, overgave en harmonie. Misschien ben ik te kritisch, misschien heb ik de pech twee mindere avonden gezien te hebben of misschien is 10 Days Off gewoon niets voor mij. Misschien tot volgend jaar. Misschien ook niet.


    Sat 24 Jul – 10 Days Off - Day 8
  • Amatorski op Boomtown

    26 jui. 2010, 19h03m

    (Ook gepost op Gent Blogt: Amatorski op Boomtown)

    Het eerste optreden dat ik van Amatorski zag, was in 2008, in een woonkamer. Het publiek bestond uit 15 mensen. Het was toen al een indrukwekkend optreden. Twee jaar later is er een en ander veranderd: ze vielen op in Humo’s Rock Rally, kregen daardoor behoorlijk wat airplay met ‘Come Home’ op radio en televisie en traden gisteren op Boomtown op. De club zat afgeladen vol: meer dan 200 mensen konden een plaats bemachtigen, voor 300 mensen was het helaas volzet.

    De groep begint sterk en dynamisch zonder al te veel poespas, met een stevig doch gevoelig nummer. Het zet meteen de toon: Amatorski staat er. De band bestaat uit Inne, Sebastiaan, Hilke en Christophe en zij worden sinds kort bijgestaan door Bertel, Eva, Thomas en Maarten, alle vier saxofonist bij [SIC].

    Die laatsten spelen op zowat van de helft van de songs mee en geven ze meteen een vollere sound, die bijwijlen aan Beirut doet denken. Voor ‘Come Home‘ worden nog twee gasten op het podium verwelkomd: Bram Vanparys, ook wel de Bony King of Nowhere genoemd, die de tweede stem voor zijn rekening neemt en Patricia die het nummer een extra dimensie geeft met haar viool.

    “Jullie zijn met zoveel dat we er zenuwachtig van worden” zegt Inne, onder de indruk van alles aandacht. Het publiek is evenzeer onder de indruk van de groep: hoewel Amatorski maar 4 nummers officieel heeft uitgebracht, kunnen we spreken van een vol en gevarieerd repertoire: nu eens broos en fragiel, dan weer flirtend met dromerige rock. Onder andere ‘Same Stars We Shared’, ‘Peaceful’, en ‘The King’ passeren de revue en ook ‘The Cheapest Soundtrack’, een nieuw nummer (al te beluisteren op hun MySpace).

    De muziek van Amatorski schippert op een virtuoze manier tussen melancholie en hoop. Het is muziek die de tijd doet vergeten. Letterlijk, want je hoort de eerste tonen van John Parish in de zaal ernaast al weerklinken tijdens hun voorlaatste nummer. Het enthousiaste publiek krijgt echter nog een laatste lied: ‘Never Told’. Als de laatste noot weerklinkt, is het gejuich en geklap oorverdovend. Amatorski wordt heel erg graag gezien. En terecht.


    Tue 20 Jul – Boomtown
    Amatorski
  • Les Rita Mitsouko @ Handelsbeurs! Woehoew!

    26 oct. 2007, 12h08m

    Thu 25 Oct – Les Rita Mitsouko

    I went to see my childhood & puberty & adolescent idols: Les Rita Mitsouko in the Handelsbeurs. Although Fred Chichin was ill, the music was too loud in comparison to Cathérine's voice and they played relatively few French songs (which I prefer) it was a kick ass concert. One of those concert that leaves you content and happy.

    :)

    Check out my concert pix here