herman78

Ottodebeste a écrit :

"Rainy Day in June" bedoel je, denk ik. Dat is inderdaad nogal dramatisch - vooral dat zinnetje: "Everybody felt the rain" scoort hoog op de drama-meter. Is ook niet meteen een favoriet van mij, moet ik zeggen (alhoewel ik het verrrre van slecht vind, hoor ;-) ). Nee, ik heb eerder voor nummers als "Rosie" of "Autumn Almanac" - waar Davies die stemmen van de personages heel geloofwaardig neerzet (vind ik toch). "Rosie - you mean all the world to me." Je hoort die moeder die haar dochter heel hard mist doorklinken in de stem en die tekst van Davies - en in "Autumn Almanac" hoor je dan weer de stem van een bewoner van een rijhuisje in een volksbuurt. Vind ik dan :) Ik moet trouwens zeggen dat ik bar weinig affectie voel met de muziek uit de periode waarin we twintigers waren, behalve The Streets kan ik niet meteen op een naam komen die me warm deed lopen. Battles - dat dan weer wel. En er waren ook een paar nummers van Black Rebel Motorcycle Club - maar meestal was het dat gevoel van:

Voir le profil | Répondre

Ottodebeste a écrit :

Nadat ik "Dogville" had gezien, voelde ik me op één of andere manier gechanteerd. Von Trier speelde de hele tijd in die film met onschuld & puurheid - om op het laatst van de film toch maar snel even aan te strepen dat slechtheid "des mensen" is. En hij flikt dat wel meer - zie "Dancer in the Dark" of "Breaking the waves". Ik vind dat eigenlijk nogal een platte manier van film maken. Maar ik zeg het nog 'ns: die film "Antichrist" interesseert me wel - maar ik heb niet meteen zin in zoiets intens op dit moment. Ik vrees dat ik uiteindelijk gewoon iemand ben die hou van films als "Playtime", "Rain Man" of "Umberto D." - van die filmpjes die gewoon een dagdagelijks verhaaltje willen vertellen (met alle zijverschijnselen) :) Laat ik duidelijk stellen: mijn smaak verschilt niet zoveel van de gemiddelde Veronica-kijker, denk ik :)

Voir le profil | Répondre

Ottodebeste a écrit :

Nu vind ik die nummers van Ray Davies niet meteen écht somber. 't Is eerder alsof Davies in zijn liedjes wat reserve aan de dag legt. Wat wel haaks stond op de heersende trend van peace, love & understanding. Trouwens, over heersende trends gesproken - zag het lijstje van OOR over de "tien definitieve platen" van de jaren '00 en ik kon mijn ogen bijna niet geloven: The Strokes (was die plaat nu écht zo denderend?), Queens of the Stone Age met hun tweede langspeler (huh?) en Radiohead met Kid A - zou 't kunnen dat de popjournalistiek volledig versplinterd is?

Voir le profil | Répondre

Ottodebeste a écrit :

't Is alsof de cineast daarmee lijkt te willen zeggen: "Alstublieft, beste kijker - omdat u twee of drie uren wou spenderen aan mijn film - geef ik u nu een alles-verklarende oplossing! - fantaseer of denk vooral alstublieft niet verder over mijn prent - want morgen moet u weer braafjes aan de slag voor de vaderlandse economie en dan moet u geest even helder blijven als een klaterend bergriviertje!"

Voir le profil | Répondre

Ottodebeste a écrit :

Moet bekennen dat ik een tikje *bang* ben om Antichrist te bekijken. Ik las er ondertussen al een paar artikels, interviews en recensies over. En die film intrigeert me nogal - maar de stills die ik zag leken me nogal erg intens. Moest op een manier weer denken aan de "Requiem for a dream"/"Pi"-ervaring. Daarmee bedoel ik films die bijna een visuele aanslag plegen op de kijker. Eigenlijk ben ik dol op entertainment - zag onlangs een film uit de jaren tachtig met John Candy & Richard Pryor, en ik amuseerde me daar geweldig mee. En net omdat ik gek ben op entertainment, begrijp ik niet zo goed waarom films die eventjes proberen onder de radar te vliegen - meteen worden bedacht met die etiketjes "academisch" of "moeilijk". Ik bedoel maar: een film van Haneke is toch bijlange geen film van Peter Greenaway? En Haneke serveert de kijkers toch ook geen raadseltjes? Want bestaat er iets saaiers dan een film die de kijker trakteert op een oplossing van een raadsel/probleem?

Voir le profil | Répondre

KosMM a écrit :

He man. 8) . You love pictures in black & white! Al naar de Robert Capa-tentoonstelling geweest? Laters!

Voir le profil | Répondre

blackcherrypie a écrit :

moest 'm even weer aanzetten om een mening te geven; sorry ik vind het vreselijk. net als de meeste remixes. ik hou niet van remixes en al helemaal niet van DM , hun songs zijn vaak zo perfect precies zoals ze zijn.ben je aan 't werk vandaag?

Voir le profil | Répondre

Ottodebeste a écrit :

Las trouwens weer een paar recensies op het internet dat "Der weisse band" een kille, academische film is. Wat is dat toch van reactie? Van zodra iemand iets probeert te bekijken van op een afstand ben je automatisch "kil" of "academisch". Is dat nu zo érg om een seconde of wat na te denken over wat je nu zag? Moet je altijd onmiddellijk begrijpen wat je zag?

Voir le profil | Répondre