Articles

  • Verslag: de London Calling-zaterdag geeft het jubileum een gouden randje

    4 nov. 2012, 16h57m

    Fri 2 Nov – London Calling 2012 #2

    Wat is de beste manier om het 20-jarig bestaan van een festival met extra glans te vieren? Door één van de beste festivalavonden in de eigen geschiedenis te beleven, uiteraard. En dat is gelukt op de London Calling-zaterdag, met in de tweede helft van de avond zelfs een aaneenrijging van louter hoogtepunten. En dat terwijl de vrijdagavond al veel goeds bood: een meer dan geslaagd jubileumsfeest dus. En dat met een uitzonderlijke gebeurtenis voor een ‘festival voor nieuwe bandjes’: het Amerikaanse The Walkmen met een oeuvre van zeven albums, dat bovendien vijf kwartier mag spelen voor een gegarandeerd volle zaal. Concurrentie is er deze avond van opvallend veel dames op het podium. Een goeie zaak!

    Dat later. Eerst is er in de vroege avond een start in de kleine zaal van Paradiso met Peace uit Birmingham (gemist, maar veel enthousiaste reacties van zij die het ook kunnen weten) en het charmante Opossom uit Nieuw-Zeeland, band van Kody Nielson die ook in Unknown Mortal Orchestra zit. Afwisselend schattige, mooie liedjes en dwarsere, hoekige composities van de beslist fijne plaat Electric Hawaii wisselen elkaar af, zodat de korte set boeiend en verrassend blijft. Niet iets dat hierna de grote zalen gaat vullen, wel een naam om in de gaten te houden voor wie zijn muzikanten graag wat avontuurlijk heeft.

    Gaat binnen nu en een jaar wel nog een boel grotere zalen en festival te zien zijn: terechte Londense hype van het moment Savages, ofwel die vier onmetelijk cool ogende dames die maar wat graag hun claustrofobische, alles verwoestende postpunk op hun publiek loslaten. Frontvrouwe met vechtersbaas-performance Jehn blijft fascinerend om naar te kijken, met haar hoge hakken, zwarte blouse en kort gekapt koppie. Hoewel ze opgefokt en serieus probeert te blijven, zie je na een paar nummers toch die mondhoeken even van blijdschap omhoog krullen, vanwege de respons in een al goed volle grote zaal. Toch even uit haar rol gevallen.

    Lees het complete verslag van de London Calling-zaterdag op Kicking the Habit.
  • Verslag: Temples maakt het waar op de eerste London Calling-dag

    4 nov. 2012, 16h55m

    Fri 2 Nov – London Calling 2012 #2

    Dat is toch altijd weer bijzonder prettig. Je bent al maanden flink weg van een nieuwe Engelse band met amper een officiële single, maar wel al een handvol héél goede liedjes op zak. Dat bandje komt voor het eerst in Nederland (en búiten Engeland?) spelen en de automatisch vrij hoge verwachtingen worden vervolgens zo goed als helemaal ingelost. Ja hoor, Temples in triobezetting – de toetsenist kon schijnbaar niet mee - blijkt meteen een van de hoogtepunten op de eerste avond van de tweede London Calling dit jaar.

    En zo’n beetje de meest Brítse band van de avond bovendien. Dat zie je ook aan de zanger op rechts, met z’n dunne gestalte en imposante krullenkop. Maar je hoort het vooral aan de liedjes, met enkele heel vernuftig van de Beatles geleende gitaarpartijtjes (Shelter Song!), een gezonde dosis sixties psychedelica en typisch Engelse, heel knappe, onvoorspelbare zangmelodieën en koortjes.

    Lees het complete verslag van London Calling op Kicking the Habit.
  • Radiohead in bloedvorm toont Ziggo Dome al zijn gezichten

    15 oct. 2012, 10h49m

    Sun 14 Oct – Radiohead, Caribou

    Radiohead dat anno 2012 nog steeds razendsnel een Nederlandse zaal van 17.000 man uitverkoopt. Spreekt voor zich, toch? Een monumentaal album als het alweer vijftien jaar oude OK Computer blijft immers wel hangen in het collectieve geheugen. Ondanks de experimenteerdrang van Kid A werd ook die plaat door veel mensen omarmd, evenals de albums (en tournees) daarna.

    Wat verder flink helpt: de duizenden fans goed op hun honger laten zitten. Tussen Hail To The Thief (’03) en de bliksemrelease van In Rainbows (’07) zat ruim vier jaar, waarna ook het weer experimentelere The King of Limbs van vorig jaar bijna vier jaar op zich liet wachten. In die volgende periode van vier jaar tourde Radiohead ook niet, dus als er anderhalf jaar na de laatste albumrelease dan een concert komt in de gloedjenieuwe Amsterdamse Ziggo Dome, dan willen we daar allemaal naar toe. Wat blijkt als na dagen van opwarmen dat concert begonnen is: het ligt helemaal lang niet altijd voor de hand dat deze band nog zo’n groot publiek vanaf het begin in de ban weet te houden, strikt muzikaal gezien.

    Lees het complete concertverslag van Radiohead in Amsterdam op Kicking the Habit.
  • Het grote Into The Great Wide Open 2012-verslag

    11 sept. 2012, 9h36m

    Fri 7 Sep – Into The Great Wide Open

    Zou de organisatie van Vlielands festival Into The Great Wide Open ooit nog eens een creatief ideetje uitvoeren dat niét in de smaak valt bij het gemengde publiek op het eiland? Daar is voorlopig geen sprake van: de wel heel mooie nieuwigheid van deze vierde, binnen de kortste keren uitverkochte aflevering is een sober en mooi opgebouwd, met het vertrouwde hout afgewerkt podium op het Vlielandse Vuurboetsduin, of in de Blikspuutkuul om precies te zijn.

    Een zeldzaam mooi gelegen podium ook: wie het hoogste duin van Nederland beklimt om er te komen, wordt al langs de vuurtoren wandelend beloond met een prachtig uitzicht over het dorp Oost-Vlieland en de Waddenzee. En dan zie je eenmaal boven aangekomen, van tussen enkele kraampjes van hout en golfplaten in, het podium liggen. Net beneden in de kuil en omgeven door bomen. Zoiets nieuws en moois staat natuurlijk snel garant voor een populaire, drukbezochte plek, die aan het begin van het festival wordt geopend door de Noor die onderhand een vaste gast mag heten: King of Convenience en Whitest Boy Alive Erlend Øye.

    Lees het volledige verslag op Kicking the Habit
  • Perfect Sigur Rós vergeet écht te verpletteren

    29 août 2012, 10h03m

    Tue 28 Aug – Sigur Rós

    Sigur Rós in Paradiso. Pure perfectie voor een devoot, doodstil publiek. Dat zou meteen het complete verslag van de eerste van twee Sigur Rós-shows in Amsterdam kunnen zijn. Maar zo makkelijk maken we er ons natuurlijk niet vanaf. Want toch wringt er de volgende morgen nog iets, zonder preces te weten wát.

    Ondergetekende was hoe dan ook klaar om weer zowel fysiek als mentaal verpletterd te worden door de IJslanders, aangevuld met zeven strijkers en blazers nog wel, maar dat gevoel bleef uit. What happened? En gaf Sigur Rós dan een middelmatig concert? Oh nee, dat is het ook weer niet... Niet genoten? Zeker wel! Alles voor een gedenkwaardige avond Sigur Rós zie je voor aanvang al klaar staan op en boven het podium: de microfoons voor strijkers en blazers, een fraaie podiumsetting plus eigen lichtshow, een enorm doek tot het plafond van Paradiso voor de visuals en, zo blijkt al gauw even na 20.30 uur, een band in vorm en zanger Jónsi Birgisson die fabelachtig goed bij stem is.

    Lees het volledige concertverslag op Kicking the Habit
  • Jack White en zijn vrouwen maken er soms een potje van in de HMH

    26 juin 2012, 10h14m

    Mon 25 Jun – Jack White, First Aid Kit, Mozes and the Firstborn

    De echte Jack White-volgers vroegen het zich natuurlijk al lang van tevoren af: zou het drukke baasje in de Heineken Music Hall met zijn ruige mannenband of verleidelijke vrouwenband optreden? White gaf het voor zijn tournee immers zelf aan in interviews: beide begeleidingsbands gaan mee en pas luttele uren voor ieder optreden wordt de knoop doorgehakt of hij zich laat omringen door de heren of de dames.

    En wat werd het maandagavond in de uitverkochte Heineken Music Hall? Geen twijfel mogelijk als de eerste witte jurken het podium op schuifelen: de dames dus, ofwel The Peacocks mogen aan de bak vanavond. De heren – die volgens eerdere liveverhalen over de tour harder en strakker zouden spelen – kunnen backstage aan het bier. En voor de minder grote fans in de zaal die dit hele verhaal rond de last minute keuzes van Jack White niet volgden: die zien verrast hoe Jack White zich laat omringen door zes dames en vinden dat vooral heel cool.

    Lees de complete recensie van Jack White in de HMH op Kicking the Habit.
  • The Magnetic Fields in De Duif: een magistraal carrière-overzicht

    17 mai 2012, 12h14m

    Wed 16 May – The Magnetic Fields, Amor De Dias

    Het is gevaarlijk makkelijk te vergeten wat voor unieke en constante band The Magnetic Fields al ruim twintig jaar is. Al vanaf het prilste begin schrijft excentrieke New Yorker Stephin Merritt voor zijn vehikel even makkelijk uiterst catchy, muzikaal slimme en tekstueel gevatte liedjes, vol met eigenaardigheden en met een hoge feel good-factor.

    Geschreven voor gangbare, sterke indiepopplaten als Holiday of recenter Distortion en Realism. Maar ook voor albums met concepten: een plaat genaamd I waarop alle songtitels ook met de letter ‘i’ beginnen en natuurlijk die ambitieuze driedubbelaar over de liefde genaamd 69 Love Songs. uit 1999 alweer. Op de albums zijn die honderden liedjes die Merritt onderhand op zijn naam heeft staan afwisselend shoegazerig, dan weer folky of volgestopt met synthesizers. Of ze nu door Merritt met zijn baritonstem zelf zijn gezongen of door zangeressen Claudia Gonson en Shirley Simms, herkenbaar als The Magnetic Fields zijn ze altijd en al die stijlen passen altijd wonderlijk goed. Iets dat nog eens dubbel en dwars opvalt in de semi-akoestische setting waarin de vijfkoppige groep woensdagavond in de Amsterdamse kerk De Duif stond, op de derde avond van festival Indiestad.

    Lees het complete concertverslag van The Magnetic Fields in De Duif op Kicking the Habit
  • St. Vincent in de Melkweg: koeltjes, arty, grillig, maar vooral zeer mooi

    1 mars 2012, 14h16m

    Wed 29 Feb – St. Vincent, Bird On The Wire

    De afgelopen tijd meer dan eens gevoerd: de interessante discussie over hoe zinvol recensies vandaag de dag nog zijn. Een ding lijkt zeker: fijn geformuleerde meningen van betwetende, al dan niet betaalde muziekfreaks worden nog altijd zeer gewaardeerd, alleen al omdat albumreviews en concertverslagen ook op KtH steevast tot de best gelezen (en opgezochte) stukken behoren. Dat is geen sprookje. Maar in hoeverre laat de eigenwijze muziekliefhebber van de 21ste eeuw met alle mogelijke muziek binnen handbereik zich ook nog beïnvloeden door het oordeel in zulke artikelen?

    Een vraag die weer eens opborrelt bij het betreden van de Melkweg Max voor het concert van St. Vincent woensdagavond. Zo’n beetje alle media riepen het optreden van Annie Clark en band op het Haagse Crossing Border-festival vorig jaar zo’n beetje uit tot hét hoogtepunt van het weekend. En dat moeten bij elkaar veel meer mensen gelezen hebben dan het aantal dat in een amper halfvolle Melkweg Max – capaciteit 1500 man – naar de eigen clubshow van St. Vincent was gekomen.

    Lees het complete concertverslag van St. Vincent in de Melkweg op Kicking the Habit
  • Immer onorthodox tUnE-yArDs heeft de Melkweg zo aan het dansen

    24 fév. 2012, 11h49m

    Thu 23 Feb – tUnE-yArDs, Caterpillarmen

    Merrill Garbus weet het nog goed. “Wie was er een paar jaar terug bij Dirty Projectors in deze zaal?” Dat was alweer in september 2009, toen ze als haar alter ego tUnE-yArDs support was in deze oude zaal van de Melkweg. Er gaan hooguit tien vingers de lucht in, maar de goedlachse Garbus vindt het prima. “Ik weet nog dat we deze zaal toen voor ons zo gigantisch vonden, en nu staan we hier weer en is iedereen hier speciaal voor ons!”

    Inderdaad: hoewel de zaal niet helemaal is uitverkocht, moet de tamtam over eerdere spectaculaire tUnE-yArDs-optredens in het land zijn werk toch goed hebben gedaan. Ook wie in september niet op Into The Great Wide Open was, zal hebben vernomen dat Garbus en haar drie begeleiders het sterkste, origineelste en spontaanste optreden van dat weekend gaven.

    Lees de volledige recensie van tUnE-yArDs in de Melkweg op Kicking the Habit.
  • M83 tilt met gigantisch geluid de Melkweg op

    30 nov. 2011, 12h02m

    Tue 29 Nov – M83, Man Without Country

    De van oorsprong Franse Anthony Gonzalez is een man met op het eerste gezicht nogal tegenstrijdige (muzikale) kanten. Zo wil hij graag een sonische geweldenaar zijn die grote elektronische geluidsmuren opbouwt voor de muziek van zijn band M83, maar zware elektronische shoegazepassages wisselt hij net zo lief af met gelikte, doch zwaar catchy jaren tachtig-synthpopknallers of volbloed dancetracks.

    En dan is hij ondanks zijn macho-uiterlijk ook nog eens de hopeloze, bijna sentimentele romanticus, die met veel liefde terugdenkt aan zijn eigen jeugd- en kindertijd en er bovendien in slaagt deze zoete lieflijkheid op een mooie, herkenbare manier tot uiting te laten komen in zijn muziek, waarin al die eigenschappen niet vloeken, maar elkaar aanvullen. Daarvoor hoef je alleen maar naar M83’s jongste album Hurry Up, We’re Dreaming te luisteren, een ambitieus, groots klinkend en meer dan geslaagd dubbelalbum, ook dankzij de zonder uitzondering sterke liedjes die hij schreef. Daar komt op het podium nog een kwaliteit bij, zo zien we dinsdagavond duidelijk in de uitverkochte oude zaal van de Amsterdamse Melkweg: die van tevreden kijkende, alle controle houdende showman.

    Lees de complete review van M83 in de Melkweg