Articles

The Crystalline Effect - Do Not Open
kETvECTOR - Genetic Archive
Ade Fenton - Truth
The Young Gods - Cest Quoi Cest Ca
Nine Inch Nails Feat. Bauhaus - Warm Leatherette
Skinny Puppy - Politikil
Headscan - Terra Incognita (Aggregate)
Nordschlacht - Forrester
Individual Totem - Reflexion
Portion Control - Swerve
Cervello Elettronico - Emotion Sickness
32Crash - Merlin's Gun (Patrick Codenys Mix)
Miss Kittin - Pollution Of The Mind

Znów minął rok i znów nadszedł 27 grudnia. Tradycyjnie, nadeszła pora dokonania podsumowania całego roku muzycznego 2007 - trzeba przyznać, że bardzo udanego. Tym razem trochę inaczej. I jeszcze subiektywniej niż zwykle. Let the Mortal Kombat begin!


The Best Of The Best Of 2007
1. Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet
Bez zbędnego gadania: najlepsza płyta Porków i zarazem najlepsza płyta tego roku. Pozamiatała mną kompletnie, zwłaszcza gdy zaczęło się zamiatać w moim życiu. Mimo, iż ostatni raz słuchałem jej jakieś cztery miesiące temu i w sumie nie jestem pewien, czy jeszcze kiedyś jej posłucham, na pewno zasługuje na szczyt tego rankingu. /moja recenzja/

2. not - NOT
Udany powrót jednej z ciekawszych kapel w okolicy. Dwóch panów z Cool Kids of Death, jeden pan z Agressiva 69 i jeden z Hedone - czyli reprezentacja moich ulubionych polskich zespołów. Krążek wypełniony przebojami, przemyślany, ze świetnymi, zgrabnymi tekstami i po prostu uzależniający. W takich chwilach żałuję, że last.fm nie podlicza mojego odtwarzacza MP3, bo charty na pewno by jasno podkreśliły, że był to zdecydowanie najczęściej przeze mnie słuchany krążek tego roku. /moja recenzja/

3. 1984 - 4891
O ile not to w zasadzie "tylko" miłe dla ucha piosenki, tak tutaj mamy do czynienia też z przekazem i bardziej przemyślanym konceptem. I ponownie Robert Tuta w składzie. Świetny powrót legendy polskiej zimnej fali i zarazem doskonały, rodzący wielkie nadzieje na przyszłość, debiut labela płytowego Love Industry, założonego przez Macieja Werka z Hedone. /moja recenzja/

4. The Threshold Houseboys Choir - Form Grows Rampant
Nowy Coil. A w zasadzie to nie Coil, bo Peter Christopherson rozpoczął w Tajlandii zupełnie nowy rozdział w swojej twórczości. Wiadomo - inny, ale również urzekający i niepokojący. Po prostu piękny. Doskonała płyta do słuchania wyobraźnią. /moja recenzja/

5. Black Light Burns - Cruel Melody
Wydawałoby się, że to tylko ex-gitarzysta shitowego Limp Bizkit, a proszę - jaką fajną płytę nagrał. Nie mamy Filtera, nie mamy Stabbing Westward, cóż teraz fani industrial rocka będą mieli teraz Black Light Burns. Kolejna uzależniająca płyta, miejsce drugie jeśli chodzi o rotację. /moja recenzja/

6. The Birthday Massacre - Walking With Strangers
Nie ukrywam - spodziewałem się więcej.. Jednak to, co dostałem, również ma genialne momenty, więc powstrzymam się od narzekania. To w dalszym ciągu electropop w gotyckiej otoczce z najwyższej półki. /moja recenzja/

7. Daimonion - Daimonion
Debiut i od razu nadzieja - wreszcie Polska doczekała się porządnej goth rockowej kapeli. Nie jakieś pitu-pitu z córką grabarza na wokalu, tylko solidna odpowiedź na Fields of the Nephilim. Chcę więcej! /moja recenzja/

8. Duran Duran - Red Carpet Massacre
Komercha, dicho, uwstecznienie, do tego nagrane z Justin Timberlakem i Timbalandem. Ale co z tego? W ostatnim kwartale tego roku nie mieli sobie równych w częstotliwości granych przeze mnie płyt. /moja recenzja/

9. Danzig - The Lost Tracks Of Danzig
Zdaje się, że następcy Circle of Snakes szybko się nie doczekamy, ale na szczęście Glenn postanowił zajrzeć do swojego archiwum i wyszperać najciekawsze utwory z lat swojej świetności. W efekcie dostajemy składankę ([prywata]a konkretnie ja dostałem na osiemnastkę :P dziękuva raz jeszcze :) [/prywata]), którą bez bólu można postawić obok Danzig III: How the Gods Kill i Danzig II: Lucifuge. Podobno Danzig ma takich skarbów dużo więcej.. :>

10. Saul Williams - The Inevitable Rise And Liberation Of Niggytardust!
Bardzo ciekawy industrial rap. Wyprodukowany i współkomponowany przez Trent Reznora. Zdecydowanie najlepszy krążek w tym roku, którego creditsy zdobi jego nazwisko. Podejście do tematu tak oryginalne, że podoba się nawet mi - człowiekowi, który za hiphopem w żadnym wypadku nie przepada. No to co - when I say niggy, you say nothin'.. /moja recenzja/

+ dogrywka:
HIM - Venus Doom: nieoczekiwanie ambitny i dalej przebojowy album /moja recenzja/
Agressiva 69 - Out: wzorcowe wydawnictwo z remixami, uzupełnione miłymi coverami /moja recenzja/
Einstürzende Neubauten - Alles Wieder Offen: niemiecka melancholia w najlepszym wydaniu
Roman Kostrzewski - Woda: łagodniejsze, bardzo ciekawe, nowe oblicze pierwszego polskiego satanisty /moja recenzja/
Electric Six - I Shall Exterminate Everything Around Me That Restricts Me From Being The Master: powrót do formy mistrzów jajcarskiego rocka /moja recenzja/



The Dark Side Of 2007
1. Nine Inch Nails - Year Zero
Dwa lata temu w tym miejscu znalazło się With Teeth - Year Zero ostatecznie przekonało mnie, że niesłusznie. Może i ten krążek ma ciekawy koncept. Może i jest na nim kilka fajnych utworów (bo jest). Może brzmi świetnie (bo każdy krążek NIN tak brzmi). Ale kurczę.. To nie ten Reznor już. Zabrakło miejsca dla uczuć, wypełniło je upolitycznienie i schematyczność kompozycji. Źle się dzieje.. /moja recenzja/

2. Nine Inch Nails - Y34RZ3R0R3M1X3D
A ten krążek z remixami jest jeszcze gorszy. Skądinąd fajne kawałki z Year Zero przerobiono tutaj - niestety, w zdecydowanej większości - na modłę dresiarskiego, bezmyślnego dicho. O ile oryginalne Year Zero rani mą duszę, ten album rani me uszy. /moja recenzja/

3. Marilyn Manson - Eat Me, Drink Me
Śmiech i żal. Tyle zostało z niegdyś tak wymyślnie kreowanej otoczki wokół Briana Warnera. Na dodatek muzycznie też jest cały czas do tyłu. Tak jak napisałem w recenzji tego krążka - obawiam się, że Marilyn Manson nie ma już nic ciekawego do powiedzenia. /moja recenzja/

4. Paradise Lost - In Requiem
Ostateczny obraz wielkiego niezdecydowania członków zespołu. Z jednej strony cały czas chcą wracać do metalowej przeszłości (co nawet im się momentami wreszcie udało), z drugiej - nie mogą uwolnić się od elektroniki z okresu Host. A brakuje im odwagi, aby iść dalej tą drogą. Szkoda.. /moja recenzja/

5. Type O Negative - Dead Again
Nie wiem, wszędzie czytam same pozytywne opinie na temat tego krążka, tymczasem jest on jeszcze gorszy od Life Is Killing Me. Nudny, wymęczony, bez pomysłu. Gdzie klimat z Bloody Kisses? Gdzie przebojowość October Rust? Może chociaż dół z World Coming Down? Niestety, nic z tych rzeczy.

6. Puscifer - V is for Vagina
Jedno wielkie jajo sobie z nas pan Keenan zrobił. Po kawałkach, które wypłynęły na soundtrakach do Piły i Underworlda zapowiadał się bardzo sympatyczny, industrialny projekt. A wyszła wiązanka potwornie nudnych, smędzących, wyjęczanych utworów, których w dużej mierze po prostu nie da się słuchać. Żenua. /moja recenzja/

7. Skinny Puppy - Mythmaker
Jak by na The Greater Wrong of the Right nie psioczyć, na tamtym krążku chociaż były przeboje. Miło się go słuchało. Na Mythmakerze nie ma nawet tego. Nie wspominając już o braku chociażby cienia dawnej świetności. Kolejna legenda sięgnęła dna..

8. Dave Gahan - Hourglass
Jest już lepiej niż na Paper Monsters, ale w sumie ciężko by było nagrać coś gorszego. Jeden genialny kawałek, ze trzy niezłe, a reszta to znów doskonały akompaniament do niekontrolowanego zapadnięcia w sen. Się weź Gahan za nowy krążek Depechów, a nie smęty takie.. /moja recenzja/

9. Ade Fenton - Artificial Perfect
Mrok z tyłka Szatana. Ale zaledwie w czterech kawałkach - tych z Gary Numanem. Reszta niestety mocno rozczarowuje. Słucha się nawet miło, ale nie da się ukryć, że od producenta płyty Jagged oczekiwałem czegoś ponad przeciętną. /moja recenzja/

10. Emigrate - Emigrate
W sumie wyszedł taki Rammstein po angielsku. Z mniejszą ilością elektroniki i przebojowości. Nie jest tak źle - po prostu nijako.



A na co czekamy w 2008? Przede wszystkim chyba na nowego Filtera. Wreszcie oficjalnie potwierdzonego - z Wesem Borlandem, Joshem Freesem i Johnem 5 na pokładzie. Czuję w kościach, że będzie dobrze. Jak co roku wpisuję tutaj też nową płytę Hedone - może wreszcie się ruszą z tym nowym, ostrzejszym materiałem. W jakąś olśniewająco nowość od The Cure'ów wątpię, ale posłucham na pewno. Carl McCoy nawet jeśli się nie wyrobi z nowym materiałem, to zapewne wyda wreszcie koncertowe DVD Fields of the Nephilim. Czołówka polskiej alternatywy pracuje też na składanką "Wyspiański Underground" powiązaną z koncertem, który odbył się 2 grudnia. Agressiva 69, not, Hedone na jednej płycie - będzie ciekawie. Year Zero 2? Bym wolał remaster The Fragile'a w 5.1..